“Энг ибратли ҳаётий ҳикоялар” танловига марҳамат!

Рукн: Янгиликлар Чоп этилган: 24.06.2016

Хабарингиз бор, www.ziyouz.uz ва www.qadriyat.uz сайтлари “Энг гўзал ҳикоятлар” танловини эълон қилган эди. Аввалги танловда энг гўзал, ибратли ҳикоятлар таржималари аниқланган эди. Ушбу анъанани давом эттирган ҳолда Рамазон ойи муносабати билан янги “Энг ибратли ҳаётий ҳикоялар” танловини эълон қиламиз. Унда ўзингиз ҳаётда кўрган ёки яқинларингиз ҳаётида юз берган реал ибратли ҳикоялар билан иштирок этишингиз мумкин.

Танлов тартиби:

Танлов учун ўзингиз ҳаётда кўрган ёки яқинларингиз ҳаётида юз берган ибратли реал ҳикоя(лар)ни чиройли баён қилиб Этот адрес электронной почты защищен от спам-ботов. У вас должен быть включен JavaScript для просмотра. почтасига юборинг. Материаллар 2016 йил 17 июлига қадар қабул қилинади. Ғолиблар 2016 йил июль ойи сўнггида эълон қилинади.

Иштирокчилар юборадиган материаллар сони чекланмаган. Ғолибларни аниқлашда ҳикоянинг мазмуни, долзарблиги, матннинг бадиий хусусиятлари, манбанинг ишончлилиги ҳам эътиборга олинади.

Танловга юборилган ҳикоятлар www.ziyouz.uz ва www.qadriyat.uz сайтларида эълон қилинади.

Танлов ғолибига Шайх Муҳаммад Содиқ Муҳаммад Юсуф раҳимаҳуллоҳнинг 32 жилдли “Ҳадис ва ҳаёт” тўплами тақдим этилади.

Танлов талаблари:

1. Ҳикоя аввал бошқа манбаларда чоп этилмаган бўлиши керак.
2. Ҳикоя муаллиф ёки унинг яқинлари ҳаётида юз берган реал воқелик бўлиши керак. Тўқима ҳикоялар қабул қилинмайди. Ушбу шартнинг бажарилиши муаллифнинг ихлосига ҳавола қилинади.
3. Ҳикоя турли тилларда чиққан манбалардан кўчирилмаган бўлиши керак.
4. Ҳикоя юборувчининг ўзи томонидан баён қилинган бўлиши керак.
5. Ҳикоя бошқалар тилидан баён қилинса, унинг кимлиги қайд этилиши керак.

“Энг ибратли ҳаётий ҳикоялар” танловида иштирок этинг ва энг гўзал ҳадяга соҳиб чиқинг!

* * *

Танловга келган ҳикоялар:

Баҳодир Хўжаев. Ватанимни соғинаман
Билол Шералиев. Ибрат
Аҳрор Яҳёев. Тушда ёд олинган оят
Беҳзод Мелиқулов. Сахарликка турғизган ким эди?
Олимжон Обидов. Автобус бекатида
Зайнаб Закия. “Покиза аёллар покиза эркаклар учундир”
Фотима. Чин дилдан қилинган дуо
Мавлуда Дадажанова. “Юсуф” сурасининг ҳикмати
Абдуллоҳ Маҳмудов. Сохта “қори ака”нинг тавбаси
Муҳиддин Ҳамидов. Меҳр танқисми?
Қудрат Дўстмуҳаммад. Икки жуфт қўлқоп
Каримберди Тўрамурод. Сеҳрли кеча
Муслима. Мазлуманинг қарғиши
Мирзоҳид Эшонқулов. Ақл ёшдами?
Акбаржон Абдулмажид. Тошқин
Жонибек Шуҳратов. “Тобут кўтариш насиб этсин-да...”
Қудрат Дўстмуҳаммад. Лайлаклар
Мусулмон Намоз. Онамнинг урчуғи
Бону. Излаганимни топдим
Саъдуллоҳ Саламуллаев. Жаннатни сўрасам бўлмасмиди
Зиё. Азон овози
Абдул Мўмин. Солиҳа аёл ибрати
Абдул Мўмин. Энг буюк ҳадя
Абдул Мўмин. Жамоат намозига ҳарис қария
Азим Йўлдошев. Ҳазратнинг қабул бўлган дуоси
Абдуқаҳҳор Раҳимов. Бобомнинг ихлоси
Абдулҳафиз Эргашев. Байтуллоҳни қўмсаб
Абдулҳафиз Эргашев. Аллоҳнинг муҳофазаси
Мирзоҳид Эшонқулов. “Қуръон ростдан илоҳий китоб экан…”
Мирзоҳид Эшонқулов. Садақа - радди бало
Абдул Мўмин. Тошмеҳр фарзандлар
Файзуллоҳ. Ғафлатда юрган эканман
Хуршид Нуруллаев. Ўзганинг ҳақи
Қудрат Дўстмуҳаммад. Иймон калимаси
Баҳодир Хўжаев. Гўзал хулқ - иймон белгиси
Абдул Мўмин. Гўзал хотима
Марям Осиё. Онани рози қилган фарзанд хор бўлмас
Қудратуллоҳ. Меҳрибоним — онам
Баҳодир Хўжаев. Ҳалол завол топмайди
Мубина Аббосхон қизи. Барчасига шукрлар бўлсин!
Санжарбек Ҳикматуллаев. Қалблар сўзлаганда...
Абдул Мўмин. Тазарру ила қилинган дуо мустажоби
Абдул Мўмин. “Ёсин”га ошиқ бувим
Замира Ибраҳимова. Энг гўзал рўё
Орифжон Толипов. Ёлғоннинг туғилиши
Гулнигор. Ишқ сурури
Муаллифсиз. Биз Аллоҳни танимас эканмиз!
Абдул Мўмин. Онани хор қилган қизлар...
Алишер Алиматов. Картошка баҳона...
Алишер Алиматов. Мўъжиза
Қудратуллоҳ. Сабрнинг охири — фақат мукофот
Ҳусан. Қўшнининг дуоси
Абдулатиф Абдуллаев. Тупроқ худо бўла оладими?
Абдунаби Ҳайдаров. “Фалокат”
Абдунаби Ҳайдаров. Миннат оши – маломат тоши
Абдунаби Ҳайдаров. Меҳр сўзда эмас, кўзда бўлар...
Жасур. Ризқ берувчи Унинг Ўзидир!
Асадуллоҳ Ҳайдаров. Зам-зам — шифо
Беҳзод Ҳамдамов. Тўқликка шўхлик
Толиби илм. 13-рақамли савол
Қудратуллоҳ. Аллоҳнинг синовлари
Баҳодир Хўжаев. Биринчи маошингизни кимга бердингиз?
Гулхумор Сидиқова. Ёлғон гувоҳликнинг оқибати
Гулхумор Сидиқова. Ёмон ният жавобсиз қолмас
Гулхумор Сидиқова. Жумага кеч қолмай-да...
Гулхумор Сидиқова. Раҳмон уйғотган эди
Гулхумор Сидиқова. Битта нон учун дуо
Гулхумор Сидиқова. Ҳаром мол юқмайди
Абдул Мўмин. Солиҳ фарзанд
Гўзал Нажмиддинова. Ҳақиқий бахт...
Гўзал Нажмиддинова. Кириш имтиҳони
Жаҳонгир Боймуродов. Раҳмат ва нафрат
Қудрат Дўстмуҳаммад. Равзадаги издиҳом
Баҳодир Хўжаев. Меҳр ва мурувват
Беҳзод Йўлдошев. “Аузу биллаҳ”нинг фойдаси
Абдумажид Азим. Амма
Шарофиддин Тўлаганов. Ҳаётимни ўзгартирган оддий одамлар
Абдул Мўмин. Боланинг беғубор нияти
Абдул Мўмин. Қорининг каромати
Умида Ҳолиқулова. Ҳаётимни ўзгартирган туш
Сарвар Анвар ўғли. Насиба
Мавлон Марасулов. Кўзимни қайтариб берди
Шарифа Ғаниева. Сувга чўккан орзулар
Шарифа Ғаниева. Иснод
Жалолиддин Турсунов. Сен йиғлама, болажон!
Дилдора Шарипова. Фарзанд — жазо эмас, мукофот
Наргиза Усанбоева. “Дунё тургунча туринг, яхши одам!”
Абдул Мўмин. Яхшилик унутилмайди
Алишер Бўрибеков. Фарзанд ота ҳузурида ўзини қандай тутиши керак?
Музаффар. Буюк дарс
Акбаржон Абдулмажид. Ибратли интиҳо
Акбаржон Абдулмажид. Ихлос
Мумтоза. Жажжи муаллим

Мулоҳазалар   

#81 Qadriyat.uz 18.07.2016 14:12
Танловга келган ҳикоялардан:

ЖАЖЖИ МУАЛЛИМ

Жазирама ёз кунларининг бирида қўшнимиз Нозима опа бозорда иши борлигини, бир муддат икки ўғилчасига қараб туришимни илтимос қилди. Мен бу илтимосни жон деб қабул қилдим. Чунки ўша куни ўзим ҳам уйда ёлғиз эдим, шунингдек, у ширинтойларни жуда яхши кўраман. Болажонларнинг каттаси Муҳаммад Юсуф олти ёш, кичиги эса Муҳаммад Нур уч ёш эди чамамда.
Болалар билан ўйнаб-кулиб тушлик маҳал бўлганини ҳам сезмай қилибман. Тушликдан сўнг, болажонларни музқаймоқ билан сийладим. Бундан улар жуда севинишди. Мазза қилиб музқаймоқ еётганимизда Муҳаммад Нур сокинлик билан: “Опажон бу музқаймоқни ким берди?” деб сўради. Мен ҳам сода қилиб: “Аллоҳ берди асалим”, дедим. Бу сўзимдан боланинг мунчоқ кўзлари қувониб: “Ростданми?” дея такрор сўради. Мен эса унинг бу ҳолатидан ҳайрон эдим. Билсам у эрталабги нонушта дастурхонига дуо қилишда, Аллоҳдан музқаймоқ сўраб дуо қилган экан. Унинг бу ишидан бир сескандим. Бундан ҳеч қанча вақт ўтмай, у негадир ташқарига чиқдида, маъсум нигоҳини кўкка қадаганча, жажжи қўлчаларинини кўтариб, бир нималарни пичирлади. Қайтиб кириб Аллоҳдан Пепси сўраб кирганини айтди. Акаси иккимиз унинг бу ишига бир кулиб қўйдик.
Шу дамда ҳаёл олиб қочди. “Аллоҳим, бу жажжи боланинг кўксида қандай буюк ишонч солибсан.. Қанчалар улуғ ишонилмишсан… Қандай гўзал тарбия… Гоҳида биз катталарнинг қўлимиздан бу иш келмай Яратганни қўйиб, яралмишга ялинамиз… Бандасидан сўраб, бандасига суянамиз…Кошки эди ҳамма ҳам мана шу болакайдек, Аллоҳга чин ишонч билан суянолса…” Мана шундай хаёллар оғушида Нозима опанинг келганини билмай қолибман. Опа болаларига қараб турганимга миннатдорлик биладираркан, ногаҳон кўзим бозор халта ичидаги Пепси ичимлигига тушди. Ҳа бу ўша Муҳаммад Нур сўраган Пепси эди. Бу гал энди чидолмадим кўзларимдан беихтиёр ёш қалқиди…
“Аллоҳим бизларни фақат ўзингдан сўраб, фақат ўзингга суянадиян бандаларингдан қилгин. Ўзингдан ўзгага муҳтож этмагин Роббим” Амин…

Мумтоза
Иқтибос олиш
#80 Qadriyat.uz 18.07.2016 14:11
Танловга келган ҳикоялардан:

ИХЛОС

Рўза вақти жума намозидан сўнг уйга қайтяпмиз. Ҳаво ҳарорати жуда баландки, киши бошқа нарсага чалғишни ўйламайди. Тезроқ уйга етиб олсаму, тезроқ салқин хонада дам олсам дейди.
Мошинага ўтирганимизда орқадан намоздан чиққан кишилардан яна бири ўтирди. Салом аликдан сўнг йўл давомида гапга солиб кетди. Ўзи ҳаво иссиқ, гаплашиш кишига ёқмайди, саволларига хоҳламайгина жавоб берябман :
- Қаердансиз, деганида, "ҳа, палон маҳалладанман", - деб жавоб бердим.
- Унда ўша маҳалладаги эшонбобони танийсизми?
- Ҳа, - нимага энди танимас эканман, дедим ичимда.
Суҳбатнинг давоми, тўғрироғи монологнинг давоми шу киши хақида кетди. Гапираётганида тўлиб-тошиб ихлос билан гапирарди:
- Бу киши 90-йилларнинг бошида кўчиб келганди. Қариндошимиз Назар аканикида хатм қуръон бўлган эди. Ҳатми Қуръонни шу киши ўтказиб бергани эсимда. Биринчи марта шунда кўргандим. Амри маъруф, наҳй мункар қилганди. Айниқса намоз ўқиш масаласида қаттиқ гаплар гапирганди.
90-йиллар боши бўлса. Собиқ тузимдан энди қутилган давримиз. Кўпчилик намоз тугул динини қисман ҳам билмайди. Ўша вақтларда хаттоки шу ерда яшайдиган аёллари ҳам ўтиришларда, базмларда "элликта-элликта" қилиб туришарди.
- Хатми Қуръондан сўнг намоз ўқишга кўнглимда қандайдир иштиёқ пайдо бўлганди. Лекин мактабни амал-тақал қилиб тугатган боламан. Умримда шеър тугул доскага чиқиб икки жумлани қўшиб айтиб берган одам эмасдим. Эшонбободан намозни қандай қилиб ўқишни сўраганимда аввалига бошланғич ҳаракатларини кўрсатиб бердида бир китобчани қўлимга тутказди. Ундан ёдлашим керак бўлган сураларни белгилаб берди. Аниқ эсимда, сиёҳли қўл ёзувида ёзилиб нима учундир оқ-қора расмга тушуриб чиқарилган бир энликкина китобча, ичиди Қуръондан суръалар крил харфида ёзилган эди. Сўнг, белгиланган суръаларни ёд олишимга дуо қилдилар. Бир қанча вақт ўтди, китобча мен билан, хотиним эса ёдламайсизми деб койийди. Ёдлашга харакат қилишдан қўрқаман. Бир вақт таваккали Аллоҳ деб китобни қўлимга олдимда "аъузу..." дан бошлаб ўқий боладим. Ҳеч қанча ўқимасимдан тилим келишяпти, қарасам ёд олиб бўлгандайман. Хотинимни чақириб китобга қарамасдан айтиб бердим. Ишонмади. Олдиндан билгансиз деб туриб кетди. Аллоҳнинг марҳамати ва Эшонбобонинг дуолари натижаси бўлдию намознинг керакли суръаларини ўқиб, ёд олдин. Аллоҳга шукур мана намозхонлардан биримиз.
У киши гапириб келарди, мени эса олдинги рамазондаги воқеа эсимга тушди. Кун ҳозиргидай иссиқ, жуда кўпчилик иссиғига чидай олмай оғзини очворишган. Эшонбобо шу иссиқда 75 ёшлар бўлишига қарамай ёшларга ибрат бўлиб доимгидай рўзани қазо қилмасдан тутаётган экан. Ўшанда Эшонбобони қон босими кўтарилиб мазаси қочиб қолганди. Тез ёрдам келиб мажбуран укол қилиб кетибди. Бир неча йиллардан бери узлуксиз, қазо қилмасдан рўза тутаётган одамга албатта ачинарли ҳолат. Шу куни кўзларида ёш кўрдим.
Биз рўзанинг кунида иссиқни баҳона қилиб тажанглашяпмиз. Кўзимизга соя-салқиндан бошқаси кўринмай қоляпти. Ихлос билан гапираётган одамларнинг сўзларини ҳам беписанд ўтказворяпмиз. Ёши улуғлар эса узрли бўлишларига қарамасдан бизга ибрат бўлиб жисмоний рўзада ҳам маънавий рўзада ҳам бизга ибрат бўлаолишяпти.

Акбаржон Абдулмажид
Иқтибос олиш
#79 Qadriyat.uz 18.07.2016 13:09
Танловга келган ҳикоялардан:

ИБРАТЛИ ИНТИҲО

Мўътабар деган исм кам учрайди. Хар ҳолда олдинлари жуда кам эди. Онам ўз исмлари ҳақида гап кетганида "Менинг исмимни бобом ҳаж зиёратига борганда топиб келган" дейдилар. Мавриди келганида ўша бобомиз хақида айтиб бергандилар.
Исмлари Боййигит бўлган экан. Фарғонанинг Олтиариқ туманидан бундан юз йиллар олдин Ҳаж зиёратига кетган эканлар. Шу кетиш бўйича бир неча йиллардан сўнг қайтибди. Кейинчалик билишларича етти йил ўша ерда мешкоблик қилиб, зам-зам сувини юқори қаватдаги ҳожиларга тошиш билан шуғулланган экан. Етти йил деганда "Менинг оилам бор эди, фарзандларимни исми нима эди" деб ўйлаб, энди қайтиш фурсати етибди деб ватанган қайтган эканлар.
Онам айтади:
- Бобомнинг мазаси қочиб қолган вақт. Оғир ётганида домла дўстлари келиб "Ёсин"ни ўқиб дам солишди.
Ўша вақтда ҳаммани хайрон қолдирган воқеа юз берибди. Анча вақт беҳуш ётган киши бирдан ўтирибти-да, хаёлан қўлига сув қуйиб таҳорат олгандай бўлибди. Икки қўлини ювиб, бетига "сув" тортиб, бошларига масҳ ургандай қўлларини юбориб, сўнг елкага хуржунни осгандай ҳаракат қилибдида ёнбошлаб жон таслим қилибди. Бу воқеани кўриб турганлар "ҳожи ота ҳажга қайтиб кетдилар" деган экан.
Онам айтади:
- Жанозадан кейин онам зиёрат учун тупроқ бошига бормоқчи бўлибди. Қабристон эшигидан кираман деса дарвоза олдида катта ит турибди экан, ўтказмабди. Сўнг бошқа эшикдан кираман деб айланиб келса у ерда ҳам катта ит турибди экан. Йиғлаб-йиғлаб қабристон дарвозасининг олдида дуо қилиб уйга қайтган экан. Ўша куни онамнинг тушига бобом кирибди. Кулиб туриб: "Эҳ қизима, мени кўргани оввора бўлиб келдингизми, ахир мен бу ерларда эмасманку, оввора бўлиб ўтирманг, қизим. Хоҳлаган жойингизда дуо қилсангиз ҳам менга етиб келади", деган эканлар.

Акбаржон Абдулмажид
Иқтибос олиш
#78 Qadriyat.uz 18.07.2016 13:09
Танловга келган ҳикоялардан:

БУЮК ДАРС

Бу воқеани Тошкентнинг Ҳувайдо маҳалласида истиқомат қилувчи бир акамиз, ўз дўстларининг ҳаётидан сўзлаб бердилар.
Акамиз ҳикоя қиладилар: Бир дўстим бўлар эди, ёшлигида дунё маишатларига берилган йигит эди. Бундан 12 йил олдинги кечаларнинг бирида, дўстим машъум қора оғунинг "наша" деб аталувчи турини истеъмол қилган эди. Қанча қайтармай фойдаси бўлмади, гар Роббиси қайтармаса, бандасининг қайтаргани бир тийин эканлигига ўша куни яна бир бор амин бўлдим.
Вақт анча кеч бўлиб қолган, дўстим эса ўша оғуни ҳаво орқали ўз организмига қабул қилганди. Мен оз вақтдан сўнг дўстимни тарк қилдим.
Энди уйга қараб йўл олар эканман, дўстимнинг онаси дод-вой солиб қўнғироқ қилиб қолди. Гўшакни кўтарсам, дўстимнинг онаси йиғларди. Қаттиқ қўрқиб кетдим ва дарҳол дўстимнинг уйи томон югурдим. Борсам, дўстим ҳудди тутқаноғи тутаётган бемордек типирчиларди, тилини ушлашга ҳаракат қилдик, қошиқ тиқсак, қошиқни шу қадар қаттиқ тишлар эдики, бу даҳшатнинг ўзгинаси эди, тасаввур қилинг шундоққина кўз ўнгингизда дўстингиз ҳаёт ва ўлим орасида уёқдан-бу ёққа сарсон.
Амаллаб тилини ушлаб қолдик. Бир маҳал дўстим ҳаракатланишдан тўхтади, томир уришини текширсам, жим-жит. Дўстимни йўқотдим деб ҳам ўйладим. Онаизор ва отанинг кўз ёши авжига чиқди. Бир оздан сўнг дўстим ўзига келди, бундан бир неча дақиқа олдин, оғунинг таъсирида сармаст юрган йигитнинг кўриниши энди анча жиддий, илк айтган сўзи эса "Астағфируллоҳ, Астағфируллоҳ" бўлди, қаттиқ сесканиб кетдим.
Дўстимдан нима учун бу қадар қўрқув билан уйғонганини сўрсам жавоб берди:
«Ўзимни йўқоттим, қарасам қоронғу бир жойда ётардим. Олдимга оппоқ кийинган, бўй басти жудаям баланд, оппоқ ва узун соқолли бир мўйсафид келди ва устимга чиқиб мени эза бошлади, жудаям дахшатли қийноқ. Устимни мажақлар экан сўрарди: «Амалинг нима, амалинг нима?», қаттиқ қўрқиб кеттим, шу қадар дод вой солдимки, аммо ҳеч ким ёрдам бермасди, сабаби у зулматда биз иккимиздан бошқа ҳеч ким йўқ эди! Бир маҳал уйғониб кетдим, қарасам ота-онам ва дўстим устимда ўтириб кўз ёш тўкишарди, мен эса ҳамон бир оз олдинги воқеадан қўрққанимдан, "Астағфируллоҳ, Астағфируллоҳ" деганча Роббимга истиғфор айтардим!»
Акамиз ҳикоя қиладилар: «Шу воқеа сабаб, дўстим Аллоҳни таниди, Роббим унга шу қадар буюк дарс ўтдики, бу дарс дўстим учун ўта ибратомуз дарс бўлди, дўстим ҳозир ўзини йиғиштириб олган, Роббисининг ибодатида доимо қоим бўлгувчи бандалардан бири бўлиб етишди.»

Музаффар
Иқтибос олиш
#77 Qadriyat.uz 18.07.2016 13:09
Танловга келган ҳикоялардан:

ФАРЗАНД ОТА ҲУЗУРИДА ЎЗИНИ ҚАНДАЙ ТУТИШИ КЕРАК?

Талабаликнинг сўнги йиллари. Эрта баҳор. Дам олиш кунларини бирида мен ўз туғилиб ўсган шаҳримга, ота онамни кўриш учун отландим. Шом арафасида уйга кириб бордим. Ота-онам ва оила аъзоларим билан кўришиб, ҳол-аҳвол сўрашдик. Бироздан сўнг шом намозини вақти кирди. Отам ва мен шом намозини адо этиш учун турдик. Жойнамозларни солиб, такбир айтганимдан сўнг отам менга имомликка ўт дея ишора қилдилар. Мен отамга имомликка ўтишга журъат қилаолмасдим. Отам имомлигида шом намозини адо этдик. Намоздан фориғ бўлганимиздан сўнг отам: "Ўғлим агар ота рози бўлса имомликка ўтиш жоиз” дедилар.
Мен буни билсам-да ўзимни оқлашга уринардим. Шундан сўнг дастурхон атрофига ўтириб суҳбатни давом эттирдик. Бироздан сўнг шаҳримиз имом-хатиби ноиби Абдусаттор ака бизникига меҳмонга келдилар. Меҳмонни меҳмонхонага олиб дастурхон ёздик. Кўришиб ҳол аҳвол сўрашиб бўлганимиздан кейин отам шом намозидаги воқеа ҳақида Абдусаттор акадан сўрадилар. У киши ҳам ота рози бўлса имомликка ўтиш жоизлигини айтдилар. Бу воқеа суҳбатимиз мавзусига айланди. Суҳбат асносида у киши мадрсада талабалик кезларида бўлиб ўтган воқеани сўзлаб бердилар. Гапни чўзмай воқеа тафсилотига ўтай.
“Биз Андижондаги Саййид Муҳйиддин махдум мадрасасида толиби илим эдик. Бир куни Шайх Муҳаммад Содиқ Муҳаммад Юсуф сафардан қайтганлари ва ҳозирда отасиникида эканликлари ҳақида этишитдик. Биз бир неча толиби илимлар хазратни зиёрат қилиш ва у кишидан панд-насиҳат эшитгани бордик. Бизни кутиб олишди. Ҳазрат уйга таклиф қилдилар. Биз ҳазрат билан бир дастурхон атрофида ўтирар эдик.
Ҳазрат сокин ўтирар ва бирон сўз ҳам айтмасдилар. Уммон соҳилида сокин уммонга қараб ҳайратга тушаётган одам каби биз ҳазратнинг бу сукунатидан ҳайратда эди. Бироздан кейин ҳазратнинг оталари кириб келдилар. Барчамиз ўрнимиздан турдик. У киши ўтиргандан сўнг биз ҳам ўтирдик. Орадан бир оз фурсат ўтди лекин ҳазрат ҳали ҳам отасининг қаршида тавозе билан турарди. Оталари “ўғлим, ўтиринг” дедилар. Ҳазрат шундан сўнггина ўтирдилар.
Яна орадан бироз вақт ўтди. Бу муддат оралиғида на ҳазратнинг оталари на ҳазрат лом-мим демадилар. Биз бундан таажжубда эдик. Шунда ҳазратнинг оталари: “Ўғлим, бу толиби илмлар сиздан насиҳат эшитиш учун келган, гапиринг” дедилар. Ва ниҳоят ҳазрат гапиришни бошладилар. У киши биздан ёдлаган ҳадисларимиздан биронтасини айтишимизни сўрадилар. Шерикларимиздан бири "Суфён ибн Ассал розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: Набий соллоллоҳу алайҳи вассаллам айтдилар: Албатта фаришталар қанотларини толиби илмга, у талаб қилган нарсага (яъни илм талаб қилаётгани учун) рози бўлган ҳолда қанотларини ёзиб туради" деган ҳадисни айтди. Шунда ҳазрат "Ҳа бу саҳиҳ ҳадис. Бу ҳадисни ровийларини пайғамбаримизгача бўлган санадини айтиб беринг" дедилар. Толиби илм бунга ожиз эди. Ҳазратнинг ўзлари бу ҳадис ровийларини пайғамбаримиз соллоллоҳу алайҳи вассалламгача бўлган санадини айтиб бердилар. Ҳазрат “Агар ҳадис ёдласангиз, уни ровийлари билан ёдланг, мен дуч келган одамни гапларини ҳадис дея газеталарга чоп этишларидан хавотирдаман” дедилар”.

Алишер Бўрибеков
Тошкент Ислом Университети битирувчиси
Иқтибос олиш
#76 Qadriyat.uz 18.07.2016 13:09
Танловга келган ҳикоялардан:

ЯХШИЛИК УНУТИЛМАЙДИ

Муроджон менинг яқин дўстларимдан. Ўтган йили “Кўкалдош” мадрасасига имтиҳон топшириб, кира олмади. Аллоҳ насиб қилмаган экан. Дўстимнинг одоб ахлоқи, илми, иқтидори ҳавас қилгудек эди. Шундай бўлса ҳам, барча ишни ҳикмат билан қиладиган Ҳаким Зотнинг тақдирига тан бериб, уйга қайтди.
Яқинда дўстим Муроджон билан кўришдим. Муроджон ўтган кунларни эслаб, ҳаётида бўлган ибратли воқеани ҳикоя қилиб берди: “Қалбим мадрасада қолган эди. Мадрасада ўқишни, у ерда хизмат қилишни, устозларнинг илмларидан баҳраманд бўлиб, дуоларини олишни орзу қилар эдим. Орзуларим қалбимда муҳрланган, ҳеч бўлмаса мадраса хизматини қилиш насиб қилганида деган хаёлда уйга қайтдим.
Бир-икки кун ўтиб, Аллоҳ хайрли ишни қалбимга солди. Касбим сартарош, шу касбим мадраса хизматини қилсам бўлмайдими деб, мадраса мутасаддисига телефон телефон қилдим. Кўтаришмади. Кейин шундай мактуб йўлладим: “Муҳтарам устоз! Камина сартарошман. Сиз муҳтарам устозлар ва талабаларга холис хизмат қилиш ниятидаман. Рози бўлсангиз, айтган вақтингизга бориб беминнат хизмат қиламан. Мақсадим мадраса хизматида бўлиш ва дуо олишдир”. Мактубим ҳам жавобсиз қолди.
Орадан бир йил ўтди. Ҳужжатларимни олиб, мадрасага бордим. Ҳужжатларни қабул қилишдан аввал суҳбатдан ўтиш лозим. Мен бир устознинг олдига бордим. Устоз менга бир икки савол бериб, ҳужжатларимни кўра бошлади. Ҳали жавоб беришга улгурмасимдан, бир нима ёдига тушгандек юзлари ёришиб деди: “Сиз Чирчиқдан, Бўстонлиқ туманидан экансизда?! Ўтган йили мадраса хизматини қилиш ниятида мактуб ёзган эдингиз, тўғрими?!” Мен ҳам ҳаяжонланганимдан “Ҳа, шундай устоз” дея олдим холос. Шунда домла: “Баракаллоҳ. Сиздан суҳбат олмаймиз, ҳужжатингиз қабул қилинди чиқаверинг, сизга рухсат” деб, ҳужжатларимни олиб қолди.
Бу мен учун улкан фазл эди. Англаган ҳақиқатим шу бўлдики, кичик бир ниятда қилинган яхшилик ҳам инсонлар қалбида муҳрланиб қолар экан. Уни унутишмас экан. Шу сабаб яхшиликни кичик санамасдан қилавериш керак экан. Аллоҳ хулусу-ниятга қараб, ўз ажрини беришга Қодир Зотдир”.

Абдул Мўмин
Иқтибос олиш
#75 Qadriyat.uz 18.07.2016 13:09
Танловга келган ҳикоялардан:

“ДУНЁ ТУРГУНЧА ТУРИНГ, ЯХШИ ОДАМ!”

2015 йил, 4 июл. Рамазон ойининг ўн еттинчи куни, шанба. Иш куни бўлмагани, бунинг устига рўзадор бўлганим боис, пешин маҳали иссиқдан қочиб, салқин хонага кириб ётишга чоғланаётгандим. Телефоним жиринглади.
— Ало? — қўнғироқ қилаётган онажонимнинг биргина шу сўзининг ўзиданоқ йиғлаётганини сездим.
— Ая, нега йиғлаяпсиз? — дедим қўрқиб кетганимдан салом беришни ҳам унутиб.
— Муборак... — онам кенжа, эрка ва ҳаммамизга суюкли бўлган синглим ҳақида гапираётгани учун юрагим бир силкиниб олди. Сабаби, уни бир йил аввал турмушга бергандик. Ҳомиладор эди.
— Муборакка нима қилди? — дедим “гуп-гуп” ура бошлаган юрагимга қўлимни олиб бориб.
— Туға олмаяпти... — зор қақшаб йиғлади онам.
— Ким айтди сизга? — дарров куёвимиздан жаҳлим чиқди. — Нега сизга айтишади? Туғиб бўлганидан кейин суюнчи сўрашмайдими?
— Кечадан буён қийналаётган экан. Шунга бугун мени чақиришибди, — бўғилиб-бўғилиб сўзлади онам. Жоним ҳалқумимга келди. Бир томондан мендан ўн уч ёш кичик бўлган, ўзим кўтариб катта қилган жондан азиз синглимнинг азобланаётганини эшитганим, бир томондан волидамнинг кўз ёши, изтироби бағримни тилганди.
Саратон хасталиги отамни бу дунёдан олиб кетгач, вояга етмаган етти фарзанд билан бева қолган онамга шу синглим катта овунч бўлганини, шунинг учун ҳаммамиздан бошқача кўришини барчамиз яхши билардик. У нафақат онам, биз учун ҳам ҳар доим ардоқли ва суюкли бўлган. Шунданми, бир зум талмовсираб қолдим.
— Бирор нима қил, — деди онам титраб.
Онамнинг назарида мен пойтахтда, обрўли жойда ишлайдиган, қўлидан ҳамма нарса келадиган, ҳамма танийдиган одамман.
— Дўхтирлар нима деяпти? — дедим ҳамон ўзимга келолмай.
— Туғади, дейишяпти. Лекин жуда қийналяпти. Тинмай ёнига кириб чиқяпман. “Аяжон, ўлиб қоламан”, деяпти. Қийналиб кетди, болам бечора. Унинг қийналишига мен ортиқ чидолмайман...
— Айтаман ая. Дўхтирларга айтаман, — дедим хотиржам қилишга уриниб. — Ёнингизда ким бор? Опам борми? Зоҳид-чи?
— Эшитишим билан ўзим учиб келдим. Ҳеч ким билмайди. Зоҳид ишда эди, — деди онам.
Онамни тинчлантириб, дарҳол опамга ва укамга қўнғироқ қилдим. Онамнинг ёнига боришларини тайинладим. Улар билан гаплашиб бўлишим билан яна онам қўнғироқ қилди.
— Муборакни операция қилишаркан, — деди баттар кўз ёшларини тиёлмай.
— Хавотир олманг, ая. Дўхтирлар ўз ишини яхши билади. Қайтанга ўн беш дақиқада бўлишади, — дедим таскин бериб.
— Дўхтирларга айтиб қўйдингми? — деди онам худди мен Тошкентда туриб Самарқанд вилоятининг Жомбой туманидаги барча шифокорларни танийдиган ва телефон рақамини биладигандек.
— Айтдим, яхши қарашади, — онам тинчланиши учун ёлғон гапирдим.
Лекин кўнглим нимадир сездими ё онамнинг хавотири менга ҳам кўчдими, тинч ўтиролмадим. Дарҳол таниш-билишлар орқали Жомбой тумани туғруқхонасининг шифокорларини суриштиришга тушдим. “Излаган имкон топар”, деганларидек, ҳатто туғруқхонада кесарча кесиш жарроҳлик амалиётини олиб борадиган дўхтирнинг телефон рақамини ҳам топдим. Тергандим, бир аёл киши кўтарди:
— Ҳа, Усанбоевани операция қиляпмиз. Ўн беш дақиқадан кейин қилинг, айтамиз, — деди у саволимга жавобан.
Бу жавобдан кўнглим тассалли топди ва ширин хаёлга ҳам берилдим: “Кесарча кесиш вақтида аёллар ҳамма нарсани билиб ётади, дейишади. Ўн беш дақиқадан кейин қўнғироқ қилиб, Муборакнинг ўзи билан гаплашсам, роса ҳайрон қолади. Йиғласа керак. Нима деб овутаман, бу эркатойни...”
Ўн беш дақиқа ўтиши билан яна ҳалиги рақамни тердим. Бир тердим, икки, уч, тўрт...
Узун-узун кетаётган гудоклар сабримни емираётгандек тоқатсизланардим. Охири яна ҳалиги аёл жавоб берди:
— Телефон қилмай туринг.
— Усанбоевани сўраётгандим. Яхшими?
— Кейинроқ қилинг. Яхшимасда! Юраги тўхтаб қолди...
Менинг юрагим ҳам тўхтаб қолди, назаримда. Бўғзимга нимадир тиқилди. Кўз ўнгимда дунё бор маъносини йўқотгандек, ҳамма нарса абгор ва ҳароб бўлгандек, ўзим эса ўша маънисиз ва ғариб оламга сингиб кетаётгандек, йўқолиб бораётгандек эдим. Шу ҳолда қанча ўтирдим, нималарни ўйладим билмайман.
Кейин бирдан хушёр тортдим. Яна ҳалиги рақамга қўнғироқ қилдим. Энди эркак киши олди.
— Синглим... Синглимнинг аҳволи қандай? Нега юраги тўхтади? — дедим жон ҳолатда.
— Тикланди! — деди ўзини бош шифокор деб таништирган киши. — Қон босими ҳам, юрак уриши ҳам меъёрда.
— Нега бундай бўлди?
— Лидокаинга аллергияси бор экан. Шифокорлар билмабди.
— Хуши ўзидами?
— Йўқ ҳали.
— Қачон ўзига келади?
— Билмадим...
Мана шу “Биладим” деган сўз эндигина тинчланаётган юрагимни яна бир бор туртиб ўтгандек бўлди.
Агар наркоз таъсирида бўлса, маълум вақтда ўзига келади-ку! Нега шифокор бўла туриб “билмадим”, дейди?
Энди бир дақиқа ҳам ўтира олмаслигимни билдим. Турмуш ўртоғим билан йўлга тушдик. Тошкентдан Самарқандгача уч ярим соатлик йўл. Шу вақтни фақат биргина илтижо тинимсиз такрорлаш билан ўтказдим: “Парвардигор, синглимнинг жонини ўзинг асра!”
Ғаллаоролга етганимизда опам қўнғироқ қилди.
— Наргиз, йўлга чиқ, — деди опам ҳиқиллаб. — Муборакнинг аҳволи оғир. Ҳозир бош шифокор чақириб менга кўрсатди. Шишиб кетган. Ўпкасига сув кетиб қолибди...
— Нима? — вужудимдаги бор қон бориб миямга урилгандек бўлди. Алам билан бақира бошладим. — Боя “Лидокаин” аллергия берди”, деганди. Энди бунақа гапиряптими? Нега ҳар хил гапиради? Нима қилган улар? Беринг, дўхтирга телефонни!
Шифокор синглимнинг нега бу ҳолатга тушгани номаълумлигини, аҳволини яхшилаш учун ҳамма чорани кўраётганини, Самарқанд шаҳридан ҳам профессорларни чақиртирганини айтди. Заррача ишонч ва таскин топмадим унинг сўзларидан.
Опамга, Муборакнинг аҳволи ҳақида онамга ҳеч нарса демаслигини тайинлаб, юрак ҳовучлаб, ўша илтижони такрорлаш билан шифохонага шом маҳали етиб бордик.
Ҳамон кўз ўнгимда, шифохона ҳовлисидаги тахта ўриндиқда онамнинг мук тушиб ўтирган ҳолати ғира-шира ёруғликда янада ночорроқ, янада изтироблироқ кўринганди. Ҳеч нарсадан хабари йўқлиги боис, мени кўриб ажабланди. Сўнг оний фурсатларда бунинг бежизгамаслигини англаб, саросимага тушди. Кўп қаватли шифохонанинг тепа қаватларига нажот излагандек аланглади. Кейин хаёлини йиғиб, мен билан кўришиши лозимлиги ёдига тушиб, қучоқ очди. Саломимга алик оларкан, ўзини тетик тутишга уринди:
— Сен нега келдик? Ваҳима қилиб қўрқитиб юбордимми? Муборак нимагадир наркоздан чиқмаяпти. Мени киритишмади. Опанг билан куёв кўриб чиқди. Ухлаётганмиш...
— Ҳозир менам кўриб чиқаман. Сиз хавотир олмай, шу ерда ўтираверинг.
Учинчи қаватга, синглим ётган хонага кирганимдаги аҳволимни, синглимнинг ўша пайтдаги кўринишини тасвирлаб бера олмайман. У шу қадар шишиб кетгандики, юзи таниб бўлмас даражага келган, оғзига нафас берувчи сунъий аппарат уланган, ўзи комада ётарди. Қўрқиб кетдим. Эшикдан бир қадам ташлашнинг ўзида юрагим ёрилди, гўё. Ёнига яқинроқ боришга журъат эта олмадим. Худди қадамимнинг зарбидан илиниб турган жони узилиб кетадигандек эди.
Худ-бехуд у ердан чиқиб бош шифокор хонасига бордим. Шифокорнинг “Синглингизнинг ўпкаси касал бўлган шекилли, оғзидан наркоз бераётганда ўпкаси тешилибди”, дегани. Ўзимнинг “Бўлиши мумкин эмас! Синглим спортчи бўлган. Эркин кураш билан шуғулланган. Касал эмас!” деганим ёдимда.
Чиққач онамга нима дедим, тун қандай ўтди, тонг қандай отди билмайман. Билганим шу эдики, ўпкаси тешилиши натижасида синглим комага тушган ва ўзи нафас олмаяпти. Сунъий аппарат бериб турган кислород орқалигина яшамоқда холос.
Албатта буларни онамдан сир тутдик.
Шу кундан бошлаб синглим учун ҳаёт ва момот ўртасида кураша бошладик. Ўша кун тушга яқин шифокор чақирди:
— Ҳозир бошқа бўлимдан битта бўш кислород баллон топтирдим. Синглингизга уланган баллонда бир соатга етадиган кислород қолган. Бўш баллонни бир соатда тўлдириб кела оласизларми?
Назаримда, менга ҳам кислород етишмай қолгандек бўлди. Куёвимиз ва укам кислород баллони тўлдиргани шаҳарга югуриб кетишди. Шу пайтгача “Эй, Худо синглимнинг жонини омон сақла!”, деб илтижо қилиб ўтирган бўлсам, энди “Парвардигор, укам ва куёвим келгунча кислород тугаб қолмасин!” деб ёлворишга тушдим. Тинмай мен укамга “Келяпсанми?” деб қўнғироқ қиламан. Укам мендан “Кислород борми, ҳали?” деб сўрайди. Бу ҳол бир неча марта такрорланди. Ваҳима ва даҳшат ичида ўтказамиз ҳар сонияни.
Битта кислород баллон ўн беш соатга етади. Бир суткада икки марта бориш керак тўлдиргани. Ҳаммасидан бўш баллон топилиши мушкул. Катта шифохонада кислород баллон муаммо.
— Бу ҳолда Муборак кислородсиз қолиб кетиши ҳеч гапмас. Ўша кислород тўлдириб берадиган жойдан суриштир. Уларда бўлади. Ёки кимда борлиги билади. Битта “запас” кислород баллон олиб келиб қўй, — дедим укамга охири.
Укам олти қизнинг ичида ёлғиз ўғил. Ҳаммамизнинг, онамнинг ҳам суянган тоғи у. Отамдан кейин уйдаги етти ожизага елкасини тутган йигит.
— Ўйланманг. Кислород тўлдириб берадиган амаки биздан аввал ўйлабди. Боя борганимизда “Сизлар учун битта баллон топдириб қўйдим, кечга олиб келишади. Келиб олиб кетинглар”, деди. Кечки пайт бориб олиб келаман. Энди қўрқмасак ҳам бўлади, — деди укам.
Бу гапни эшитиб ўша кислородчи амакини ғойибона дуо қилдим: “Дунё тургунча туринг, яхши одам...”
Бу орада бошимиздан кечирган синовларни ёзсам бир китобга сиғмайди. Тошкентдан профессор келгани, синглимнинг яшаб кетишига 10-20 фоиз кафолат бергани, шифокорларнинг эътиборсизлиги билан боғлиқ дилхираликлар, тағин уларнинг жавобгарликдан қочиб, синглимни сил касалга чиқаришгани, ҳали дори, ҳали қон, ҳали кислород деб югурганларимиз, бир ой шифохона ҳовлисидаги тахта ўриндиқларда навбат билан ётиб тонг оттирганимиз... Қай бирини ёзай?
Аммо ўша Жомбой тумани шифохонасида бир ой зулмат ва азобда ўтказган кунларимизни икки бора офтоб каби ёритган инсонни ёзмасликнинг иложи йўқ.
Сурункали асабийлик, хавотир, қўрқув хаёлимизни олиб қўйгани учун бир нарсани унутибмиз. 18 июл, Рамазон ҳайити байрами шанба кунига тўғри келибди. Буни бир кун қолганида, жума куни укам эслаб қолди:
— Опа, эртага шанба — ҳайит. Кейин якшанба. Бу кетма-кет икки кун ҳеч қаер ишламайди, дегани. Иккита кислород баллон 15 соатдан 30 соатга етади. Икки кун — 48 соат дегани. Бизга яна иккита баллон керак-ку!
Юрагим орқага тортиб кетди.
— Нима қилсанг қил! Кислородчи амакига ялинасанми, бирортаникига бирга борасанми, ишқилиб топиб кел! Ҳозироқ йўлга туш, — дедим шошириб.
Ўзим эса яна дуойимни ўзгартирдим: “Художон, мушкулимизни осон қил, кислород баллон топилсин, илоё!”
Укам келгунича не хаёлларга бормадим. Муборакни қай аҳволларга солмадим. Бир соатга бормай укам келди. Димоғи чоғ.
— Опа, — дейди қалби мамнунликка тўлиб. — Анув кислородчи амаки тилла одам экан. Борсам нима дейди денг: “Ҳисоблаб кўрдим. Икки кунга синглингга жами тўртта кислород баллон керак бўларкан. Сизлар югур-югур билан бўлиб эсдан чиқаргандирсизлар, деб яна иккита баллон топиб, тўлдириб қўйдим. Олиб кет. Икки кун биз ишламаймиз”, дейди. Қучоқлаб олганимни билмай қолибман...
Бу гапни эшитиб йиғладим. Синглимни оғир аҳволда кўриб, онам учун кўз ёшларимни тия олгандим, профессор “Яшаб кетиши гумон”, деганида ҳам йиғламаслик учун ирода топдим, синглим билан овора бўлиб қолганимиз боис, бир ҳафта эътиборсиз қолган гўдагини илк бор кўриб бағримга босганимда ҳам куч топа олдим, йиғламасликка. Бироқ шундай оғир дамда, ўзим танимаган, билмаган, умримда кўрмаган одамнинг яхшилиги кўнглимни бўшатиб юборди. Ўзимни ушлаб туролмадим: йиғладим, йиғлайвердим...
Лабларим пичирлайверди: “Дунё тургунча туринг, яхши одам...”
Синглим нақ ўн тўққиз кундан сўнг ўзи нафас ола бошлади. Нега? Кислородчи амаки каби яхши одамлар борлиги туфайли... Узоқда туриб, танимаса-да, билмаса-да, синглимнинг яшаб кетиши учун курашгани туфайли... Уларнинг дуолари туфайли...
Афсус, илмсиз ва уқувсиз шифокорларнинг айби билан синглимнинг нафақат ўпкаси, балки мияси ҳам шикастланган экан. (Буни ёзишдан қўрқмайман. Чунки бу Соғлиқни сақлаш вазирлиги томонидан ўтказилган тиббий экспертиза томонидан ҳам, тергов-суриштирув ишлари натижасида ҳам исботланди).
Шунинг учун бир ойдан сўнг уни Самарқанд шаҳар шифохонасига кўчиришга мажбур бўлдик. У нафас олар, аммо хуши ўзида эмаслиги сабабли ҳамон ёнида икки-уч киши навбат билан қолиб қарардик. Куёвим иккаламиз қараб ўтирсак, кимдир қўнғироқ қилди.
— Раҳмат, тузаляпти. Ҳа, анча яхши, — деди у суҳбатдошининг саволларига жавобан.
Мен Муборакни сурашганини билиб, гаплашиб бўлганидан сўнг куёвимиздан “Ким?” деб сўрадим.
Унинг жавоби яна менинг кўнглимни бўшатиб юборди:
— Кислородчи амаки! “Муборак тузалиб кетдими? Эсимга тушиб кетганди, бир сўраб қўяй дедим”, деяпти.
* * *
Мен бир йил давомида бу инсон ҳақида кўп гапирганман, ҳатто ёзганман ҳам. Бундан кейин ҳам айтсам ва ёзсам керак. Наздимда, бундай кишилар ҳақида оламга жар солмоқ, ибрат қилиб кўрсатмоқ лозимдек туюлаверади...

P/S: Аллоҳга беадад шукрлар бўлсинки, синглим аста-секинлик билан соғаймоқда. Гарчи шифокорлар айби билан 1-гуруҳ ногиронига айланган, гапириш ва юришдан маҳрум бўлган бўлса-да, кислородчи амакига ўхшаш яхши инсонларнинг дуоси билан у яна оёққа туради. Фарзанди ва меҳрибон турмуш ўртоғи билан бахтли ҳаёт кечиради. Иншааллоҳ!

Наргиза Усанбоева
Иқтибос олиш
#74 Qadriyat.uz 16.07.2016 13:59
Танловга келган ҳикоялардан:

КЎЗИМНИ ҚАЙТАРИБ БЕРДИ

Ҳали мактабда ўқиб юрган чоғларимдаёқ, чап кўзимнинг яхши кўрмаслигини сезганман. Аммо иккинчи кўзим саломат бўлганлиги сабабли, унча эътибор бермай юраверганман. Орадан йиллар ўтиб, университетда таҳсил олиб юрганимда чап кўзимнинг яна ҳам хиралашганини сездим ва шифокор кўригига боришга қарор қилдим. Чунки узоқни кўришим кундан-кунга қийинлашиб, саломат бўлган кўзимга ҳам оғирлик сезиларди. Натижада бироз китоб ўқисам, кўзим оғришни бошларди. Хуллас, шифокорлар кўзимни текшириб, контакт линза тақишимни маслаҳат беришди. Лекин бу муолажа ҳам натижа бермади. Чап кўзим борган сари хиралашарди. Бу орада ўнг кўзим ҳам хиралашишни бошлади.
Орадан бир неча ой ўтгач, жиддий текширувлардан кейин шифокорлар менинг кўзларимда одамларда кам учрайдиган (ҳар 2000 одамдан 1 тасида) кўз шоҳпардасининг юпқалашиши касаллиги борлигини айтишди. Кўз жарроҳлиги билан шуғулланувчи ташкилотда ишлайдиган шифокор ушбу касалликни даволаш учун кўзда жарроҳлик амалиёти ўтказилиб, бошқа донорнинг (бошқа одамнинг) кўз шоҳпардаси менга ўтказилиши кераклигини, лекин соғайиб кетишга имконият элликка эллик эканини тушунтирди.
Шифокор ҳузуридан жуда тушкун кайфиятда чиқдим. Чунки бу орада ота-онамдан айрилиб қолган, бир ўзим амаллаб кунимни кўрардим. Бунинг устига уйланган эдим, ўғлим икки ойлик, ўзим эсам магистратурада таҳсил олардим. Яратган унинг тақдиридан нолиганларни хуш кўрмаслигини, аксинча унинг синовларига чиройли сабр қилганларни яхши кўришини билганим учун тушкунлигим бироз тарқалгандай бўлди.
Ўзим ҳали бирор жойда ишламаганим учун жарроҳлик операцияси учун кариндош, дўстлар ва яқинлардан қарз сўрашни бошладим. Анча катта пул керак эди. Афсуски, ўша вақтда ҳатто ўзига тўқ яқинларим ҳам ёрдам қўлини чўзишмади. Ахийри аммамнинг катта ўғиллари бироз ўйлаб кўрганидан кейин керакли суммани ёзгача бериб туришини айтди. Шундан кейин декабр ойида чап кўзимга бошқа донорнинг шоҳпардаси кўчириб ўтказилди. Аммо камида 2-3 ой уйда ўтириб даволанишим, кўзни шамоллатмаслигимни тайинлашди. Чунки бу жиддий жарроҳлик амалиёти бўлиб, агар кўз шамолласа оқибати ёмон бўлишини айтишди.
Оллоҳга шукр, кўзим кундан-кунга яхшиланиб борди. Ёз ҳам келди. Лекин қарзни қайтаришга пул тополмаган эдим. Қандай қилиб қайтарар эканман энди, деб жизғанак бўлиб юрганимда, Россиядан совуқ хабар келди: менга қарз берган аммамнинг ўғли чуқурда ишлаётган пайтида устига тупроқ ўпирилиб тушиб, оламдан ўтибди. Уч боласи етим қолди. Табиийки, бундай вазиятда қарзни тезроқ қайтариш керак эди. Талаба бўлганим сабабли ҳали тайинли иш топмаганим учун бундай пулларни қайтаришим анча мушкул эди. Барча маъракалар ўтгандан кейин акамнинг завжалари – кеннойимга вазиятни тушунтириб, имконияти бўлса яна бироз вақт беришларини илтимос қилдим. Улар аҳволимни тушуниб, айни пайтда пулга муҳтожликлари йўқлигини, яна вақт беришларини айтишди.
Орадан бир қанча вақт ўтиб, уйимизга бошқа шаҳарда яшайдиган раҳматли онамнинг амакиваччалари меҳмонга келишди. Улар менинг аҳволим билан қизиққанларида, бўлган воқеаларни уларга айтиб бердим. Ҳар куни қарздан менга нажот беришини сўраб дуо қилардим. Чунки ич-чимдан бунинг бир синов эканлигини ва Яратган менга албатта ёрдам беришини сезардим.
Бир куни, Рамазон ойи эди адашмасам, онамнинг ўша амакиваччалари менга қўнғироқ қилиб, молларини закотини бермоқчи эканликларини ва бунга мендан кўра яхшироқ номзод топмаганини айтди. Мен – қарздор, қариндош ва бунинг устига талаба бўлганлигим учун улар менга закот беришга қарор қилибдилар ва агар қарши бўлмасам ушбу пулларни олишимни сўрадилар. Бу каби нарсаларни тушунганим учун ушбу пулларни олишга рози бўлдим. Худога ҳамдлар айтдим. У ўзи сабаблар орқали бандасига ёрдам беришига яна бир бор гувоҳ бўлдим. У бандаларини ҳеч қачон ташлаб кўймаслигига яна бир бор амин бўлдим. Пулларни олганимдан кейин ёнига оз-моз қўшиб, қарзларимни уздим. Елкамдан тоғ ағдарилгандай бўлди.
Бу ҳали ҳаммаси эмас. Ўқишни битирганимдан кейин нуфузли ташкилотга ишга олиндим. Бошимдан ўтказган барча мушкулотлар тушга айланди. Ҳа! Яратган бандаларига меҳрибон. Кўзимдан ажраб қолиш остонасида турганимда, жарроҳлик амалиётига пул тополмай қийналганимда тушкунликка тушган бўлсам-да, аммо ҳаргиз ношукрлик қилмаганман. Чунки ношукрлик бу бандани Яратгандан узоқ қилади. Сабр ва шукр эса яқинлаштиради. Сабримнинг мукофоти, албатта, кўзимнинг нур эди...Чунки уни ҳеч нарса билан сотиб олиб бўлмайди. Уни менга Яратганнинг ўзи яна қайтариб берди.

Мавлон Марасулов
Иқтибос олиш
#73 Qadriyat.uz 15.07.2016 23:18
Танловга келган ҳикоялардан:

НАСИБА

2013 йилнинг Рамазон ойи. Вилоятдан Тошкентга тақдир изми ила келиб, ризқимни териб юрган пайтларим. Чилонзор туманидаги хонадонлардан бирида ижарада яшайман. Бир ўзим. Кўпчилик билан яшай олмаганим боис, “хозяйкали” уй топиб ўша ерда яшайман. Хонадон соҳибаси рус миллатига мансуб қари аёл.
Табиийки, ишдан кеч чиқаман, чарчайман, бунинг устига чала қилинган ифторлик, буларнинг барчаси одамни толиқтиради. Сахарликка у-бу харид қилгани дўконга кираман. Одатда тухум ёки сут оламан ва шулардан тайёрланган масаллиқлар билан сахарлик тайёрлайман.
Ўша куни иш кеч тугади. Билардимки, уйда ҳам ҳеч нарса йўқ. Ҳатто нон ҳам (бўйдоқчилик)... Мен яшайдиган мавзеда биргина дўкон очиқ турибди. Хурсанд бўлиб кетдим. Ўша томон юрдим. Дўконга кираверишда икки фарзандини ёнига эргаштириб олган бир эркак билан рўбарў бўлдим. У аввал, ортидан мен дўконга кирдик. Дўконга кираверишда, чап қўлдаги пештахтада нон маҳсулотлари тахланиб турарди. Ҳалиги эркак ўша ердан бир дона нон олиб, эшик ёнидан жой олган сотувчи ёнига қўйди ва фарзандлари билан дўкон ичкарисига кириб кетди. Бу пештахтадаги охирги нон эди. Роса алам қилди. Асабийлашдим. Энди нима қиламан, деган умидда сотувчидан бошқа нон бор йўқлигини суриштирдим.
- Йўқ, - деди у хотиржам ва совуққонлик ила.
“Унга нима, ким бугун нонли бўлади, ким нонсиз. Муҳими сотуви яхши бўлса, бўлганида”, деб ўйладим.
- Шу нонни менга сота қолинг, қимматроқ ҳақ тўлайман, - дедим ярим хазил, ярим чин маънода.
- Эй окаа... Қўйсангизчи... – деди сотувчи ҳам ярим ҳазил, ярим чин маънода.
Миям автоматик тарзда тез ишларди. Нима харид қилса бўлади? Нима сотиб олган тақдирда ҳам нонсиз татирмиди ўша масаллиқ. Яқин орада дўкон ҳам йўқ, нон ҳам йўқ...
Ана шундай хаёллар билан каловланиб турганимда, нонни сотиб олган ҳалиги эркак қайтиб келди-да, сотувчига қарата:
- Узр, синглим. Болаларим қидирган музқаймоқ, сизларда йўқ экан. Уйимизга яқин жойдаги дўкондан олиб берарман. Биз меҳмондан қайтаётгандек, болаларим қўймаганига, бирров кириб ўтай дегандим. Ҳа, айтганча, нонни ҳам ўша дўкондан харид қиларман, минг бор узр..., - деди-да сотувчи олдида турган охирги нонни олиб пештахтага қўйди ва дўкондан хижолат тортиб чиқиб кетди.
Сотувчи ҳам, мен ҳам бир-бировимизга қараб қолган эдик. Мана шу нон менинг ризқим экан, у менга аталган экан, ҳатто бировнинг қўлидан ҳеч бир қийинчиликсиз, ўзимга келди. Биров уни олиб кетаман, деб турган жойидан, менга насиб этди.

Сарвар Анвар ўғли
Иқтибос олиш
#72 Qadriyat.uz 15.07.2016 09:46
Танловга келган ҳикоялардан:

ҲАЁТИМНИ ЎЗГАРТИРГАН ТУШ

Бу воқеа менинг оламларга раҳмат Пайғамбаримиз Муҳаммад соллаллохи алайҳи васалламга бўлган муҳаббатим янада кучайишига сабаб бўлган.
Мактабда ўқиб юрган кезларимдан бошлаб намоз ўкишни ўрганганман. Лекин намозда хушуъга эришмагандим, маъсиятларга бепарво эдим. Тун буйи ухладим дегунча туш кўраман. Бир куни тушимда уйда қаттиқ шамол бўлибди. Мен турган уй харобароқ бўлиб турибди, атроф қоронғу, ҳеч ким йўқ, шамолдан қочиб бир хонага кирибман, хонанинг эшигини ёпай десам шамол қаттиқ тортиб ёпишга қўймайди.
Шунда хонада яна бир одамнинг борлигини сездим, у кишини Пайғамбаримиз соллаллоху алайҳи васаллам эканликларини ҳис қилиб турибман... аммо чеҳраларини кўролмадим, бир оғиз ҳам сўзламадилар, мен ҳам сўзламадим, фақат уйнинг бир бурчагида мени шамолдан тўсиб турдилар. Уйғониб, йиғладим. “Кимки мени тушида кўрса, аниқ мени кўрибди, чунки шайтон менинг шаклимга киролмайди”, мазмунидаги ҳадисни ўкигандим. Тушимни яхшиликка йўйдим, ахир кимсан инсониятнинг энг аълоси, Аллоҳнинг севикли бандаси, қули, расули, сени ҳимоя қилиб турсалар!
Орадан бир неча ой ўтиб, дадажоним тўсатдан қазо қилдилар, бу ҳаммамизга оғир мусибат бўлди. Аллоҳнинг тақдирига рози булиб, дадажонимга мағфират сўраб дуода бўлдим. Шу йилнинг ўзида Аллоҳ менга кўп хайр-баракалар ато қилди, илмимни зиёда қилди, ўз устимда ишлаб, ибодатларни гўзал адо этишни кўлдан келганча йўлга қўйдим. Ўғлим дунёга келди. Қуръонни тажвид билан ўқишни анча ўрганиб олдим, ҳар Қуръон ўқиганимда араб ҳарфини ўргатиб бошлаган дадажонимга Аллохдан мағрифат сўрайман. Яқин инсонлари қазо қилган кўп мотамзада инсонларнинг зиёратига борганимда, тақдирдан нолиб, дод-фарёд урганларини эшитсам, шу воқеаларни айтиб бераман, сабр қилишга чақираман.
Тушимда Пайғамбаримиз Муҳаммад Мустафо соллаллоху алайҳи васаллам мени ўзлари кўрсатиб кетган Аллохнинг тўғри йўлида бўлишга ундаганларини эсласам ҳалигача таъсирланаман, кўзим ёшланади. Ул зотга Аллоҳнинг салом ва саловоти бўлсин!

Умида Ҳолиқулова
Иқтибос олиш

Мулоҳаза қўшиш


Ҳимоя коди
Янгилаш